DONATE

Waar doen we het voor?!

Jij kan studenten die overal ter wereld zijn opgegroeid dezelfde kansen geven als je zelf hebt gekregen - door mee te doen aan de Erasmus Charity Run! Samen doneren we onze tijd en energie, om zo geld in te zamelen voor de Erasmus Trustfonds Scholarships

Hoe gaan we dit doen?

Omdat de Erasmus Universiteit dit haar haar 105e verjaardag viert, is het streefbedrag van de Erasmus Charity Run 2019 op €105.000, ofwel zeven (!) scholarships gezet! Hierbij hebben we de hulp van de lopers en al hun familie en vrienden hard nodig! Door het minimale op te halen bedrag op €105,- te zetten, komen we stapje voor stapje dichterbij ons doel.

AANMELDEN CHARITY RUN 

MAAK SPONSORPAGINA AAN


De scholarships

Deze beurzen zijn bedoeld voor kandidaten die veel potentie hebben, maar door hun achtergrond minder kans hebben op het volgen van een studie. Elke beurs bedraagt € 15.000, waarmee studenten hun uitgaven voor wonen, reizen en boeken kunnen betalen. Bij de meeste opleidingen hoeven ontvangers van de beurs geen instellingstarief te betalen en betalen enkel het wettelijke collegegeld, hun visum en verzekering. Op deze manier biedt het Erasmus Trustfonds beurzen die talentvolle studenten kansen geeft.


Hoe is het om zo'n scholarship te krijgen?

Tanvir Hossain (Bangladesh): ‘Met deze Master wil ik een bijdrage kunnen leveren in de strijd tegen besmettelijke ziektes in mijn land, Bangladesh.’

 ‘Ik volg de Research Master Infection and Immunity aan het Erasmus MC. Dit is mijn tweede masteropleiding. Ik heb al een master Moleculaire Biologie voltooid en heb aan een thalassemieproject gewerkt. Hoewel ik dat ook interessante materie vond, denk ik dat besmettelijke ziektes fascinerender zijn, en urgenter. Vanwege overbevolking maar ook toenemende natuurrampen zoals stormen en overstromingen in mijn land Bangladesh, sterft daar een groot aantal mensen aan besmettelijke ziektes. Ik wil helpen het hoge sterftecijfer dat we hebben, omlaag te krijgen.’

Ik vind het geweldig om aan het Erasmus MC te studeren. Het is een groot en gerenommeerd medisch centrum. De apparatuur en technologie zijn er geavanceerder dan waar ik vandaan kom. In mijn land is er geen geld voor dergelijke voorzieningen of apparaten. Zonder deze studiebeurs zou het voor mij volstrekt onmogelijk zijn om hier te studeren. Deze studie zou mij vier miljoen Bengalese ‘taka’ kosten, daar zou ik tot ver na mijn dood voor moeten doorsparen.’

 ‘Ik vind het gemakkelijk om aan de Nederlandse cultuur te wennen, maar het weer is een ander verhaal. Het is hier zo koud!’

 

Basma Mansour (Egypte): ‘Ik wil graag terug naar Egypte, en me nuttig maken voor mijn land via migratie- en vluchtelingenbeleid.’

 ‘Ik studeer Governance of Migration and Diversity aan de Erasmus School of Social and Behavioural Sciences. Het is een interessante opleiding, waarin geschiedenis, sociologie en bestuurskunde ook aan bod komen. Ik volg nu het Bestuurskunde-traject.

In Egypte werkte ik in een mensenrechtenprogramma, ook liep ik eerder stage in een Duits vluchtelingenkamp. Ik ben hier omdat ik graag meer wil leren over migratie, asielzoekers en integratie, deze onderwerpen spreken me aan en we hebben er veel mee te maken in Egypte.

Vorig jaar devalueerde de Egyptische munt; de euro stond op 8 pond en staat nu op 20 pond. Al het spaargeld dat ik opzij heb gelegd voor mijn studie, is vrijwel niets meer waard en de prijzen zijn verdubbeld. Deze studiebeurs was een geweldige uitkomst. Zonder de beurs zou ik nog jaren hebben moeten sparen om dit te kunnen verwezenlijken.

Eenmaal terug in Egypte wil ik me met migratie en integratie bezighouden. Ik ben geïnteresseerd in migratiestromen over de hele wereld en in de wijze waarop verschillende landen daarmee omgaan. Ik wil graag terug naar Egypte en me daar voor mijn land nuttig maken, bijvoorbeeld door te werken voor de VN of een andere grote NGO.’

‘Het moeilijkste hier om aan te wennen is het fietsen. Voordat ik hier kwam, had ik al tien jaar niet meer op een fiets gezeten. ‘Kom op!’ zei ik tegen mezelf. ‘Je kunt het!’ Nu fiets ik, heel langzaam weliswaar, maar het gaat. Het is een handig vervoermiddel.’

 

Melissa Gomez Montero (Canada): ‘De studiebeurs betekent alles voor mij, zonder die beurs zou ik hier niet zijn.’

 ‘Ik doe een masteropleiding in Health Economics. Dat is een samenwerking tussen de Erasmus School of Economics en de Erasmus School of Health Policy & Management.

Door mijn eerdere studie en werkervaring wist ik zeker dat ik dit wilde studeren. Deze opleiding sluit het beste aan bij mijn belangstelling. De studiebeurs betekent alles voor mij, zonder die beurs zou ik hier niet zijn. Omdat ik een student van buiten de EU ben, is het collegegeld voor mij erg hoog.

De masteropleiding is behoorlijk zwaar, maar ik sta mijn mannetje en kan het aardig bolwerken. Wat mijn loopbaan betreft, is Health Technology Assessment het gedeelte van mijn opleiding dat ik graag volg. Ik zou het liefst werken met innovatieve technologieën in de gezondheidszorg. Ik heb al ervaring in de publieke sector. Als het op de één of andere manier mogelijk is, wil ik graag in Nederland blijven.’

‘Voor mij is fietsen ook best lastig. Ik ben gewend om het voor mijn plezier in mijn vrije tijd te doen. Nu fiets ik elke dag van mijn woning naar de universiteit. Dat is een rit van 40 minuten!’

 

Panos Tagkalakis (Griekenland): ‘De studiebeurs is een enorme erkenning.’

 ‘Ik studeer Wijsbegeerte en Algemene Economie: een researchmaster aan de Erasmus School of Philosophy [LINK]. Ik heb voor deze opleiding gekozen omdat mijn opleidingsachtergrond met economie te maken heeft: ik studeerde Financiën en Accounting en ben toen overgestapt naar de Geschiedenis en Filosofie van de Wetenschap. Met deze researchmaster kan ik de twee gebieden combineren.

De studiebeurs is zeer royaal. Het is een volledige studiebeurs voor het eerste jaar en dekt zowel het collegegeld als de kosten van levensonderhoud. Ik kan ervan rondkomen en me daardoor volledig op mijn studie richten. Ik vind het overigens een enorme blijk van erkenning dat ik die studiebeurs krijg.’

‘Drie en een half jaar geleden kwam ik voor het eerst in Nederland. Ik verbleef een paar dagen in Nijmegen en enkele dagen in Amsterdam. Op een dag maakten we een tocht door Nederland. We bezochten Utrecht en Rotterdam. Omdat Rotterdam niet een typisch Nederlandse stad is, kwam de stad vreemd en luidruchtig op ons over toen we het Centraal Station uitliepen. Ik herinner me dat we snel iets te eten haalden en toen de stad weer verlieten. Maar nu vind ik het heerlijk om in Rotterdam te wonen. Deze stad heeft een hoop te bieden.’